Ի՞նչ կլինի լրագրողի հետ, եթե բարձրաձայնի ճշմարտության մասին։ Ճիշտ է, կմնա անգործ։
Ի՞նչ տեղի կունենա զինվորականի հետ, եթե պաշտպանի սահմանն ու չկատարի նահանջ հրամանը։
Ճի՛շտ է, կմնա անգործ։
Իհարկե պատմության վերաբերյալ չնչին գիտելիք ունեցողներն իսկ գիտեն, հիշում են, թե ով էր Չեմբեռլենը և ինչպիսի խայտառակ, դրամատիկ, ողբերգական արդյունքներ գրանցեց Մեծ Բրիտանիայի այդ պատուհաս վարչապետը։
32 տարվա ընթացքում այդպես էլ չձևավորվեց Արծվաշենը հետ վերադարձնելու համահայկական հանրային օրակարգ:
Ավելին, Հայաստանի ամենաբարձր իշխանությունն անամոթաբար հայտարարում էր Արծվաշենի «փոխանակման» մասին, իսկ արծվաշենցիներին լկտիաբար «չուզող, չուզող հարևան» էր անվանում:
2018-ի իշխանափոխությունից հետո Նիկոլ Փաշինյանն ու իր թիմակիցներն ամենաշատն էին օգտագործում ինքնիշխանություն, սուբյեկտայնություն բառերը։
Արցախի հարցի հետ կապված Փաշինյանը, վարչապետի աթոռին հայտնվելու հաջորդ օրվանից, վարեց կատաստրոֆիկ քաղաքականություն՝ մայիսի 9-ին Ստեփանակերտում հայտարարելով, որ չի բանակցելու, քանզի չի ներկայացնում արցախցիներին։ Դա նվեր էր Ալիևին...